Benim oldu. Hem de halen olmakta. Çünkü bir haftadır, inanılması güç bir sevgiye, muhteşem bir bağlılığa ve hayrete düşürücü bir dostluğa tanık oluyorum...
Her şey geçtiğimiz hafta pazar günü başladı. Köpeğimin havlamaları ile sabahın erken saatlerinde bahçeye koştum. Bir gözüm açık, diğeri kapalı bahçeye indim ve neye havladığını anlamaya çalıştım. Bahçe duvarlarımda bir sürü serçe çığlık atarcasına bağırıyorlardı. Gözlerimi kırpıştırarak biraz daha dikkatli bakınca duvarların birinin hemen dibinde, oldukça garip bir olayı gördüm. Ody tüm dikkatini oraya vermiş, beni uyarmak için havlıyordu. Tam karşısında yerde, iki tane serçe yavrusu ve onların hemen önünde anneleri pür dikkat köpeğime bakıyorlar ve anne göğsünü germiş köpeğimden yavrularını korumaya çalışıyordu.
Köpeğim, kuşlar haricinde tüm hayvanlar ile iyi geçinmesine rağmen, bir türlü kuşlar ile arasını düzeltememişizdir. Bir kaç defa güvercin öldürdüğü bile olmuştur. Fakat bu defa nedense, öldürmek yerine ( ki bir kaç saniyesini alır ) beni uyarmakla yetinmişti. Yine de ben, büyük bir panikle Ody' i tasmasından tutup bahçenin arka tarafında bulunan kendi yerine götürdüm ve içeriye koyup kapısını kapattım. Sonra tekrar serçe ailesinin olduğu yere döndüm. Yavru serçelerin yanına geldiğimde, anneleri gitmişti. Eşim ile birlikte ne yapacağımızı şaşırmış durumda biraz düşündük. Çünkü bahçede bıraksak, kedi kurbanı olacaklardı. Bırakmasak, anneleri onları nasıl bulacaktı? Sonunda büyük bir karton kutuya, uzun uğraşlar sonucu yavru serçeleri koyduk ve balkonumuza yerleştirdik. Böylece kedilerden korumuş olmayı hayal ediyorduk.
Yavru serçeleri balkona yerleştirdikten sonra, bahçeye oturup bir sigara yaktım ve anne serçeyi beklemeye başladım. Birazdan anne serçe, ağzında ufak bir şey ile geldi ve yavrularını aramaya başladı. Bahçenin her yerini didik didik ediyor fakat aklına bir türlü balkona uçmak gelmiyordu. Yarım saat sonra, halen yavrularını bulamayınca, tekrar olaya müdahale etmek zorunda kaldık. Yavruları balkondan alıp, bahçeye bıraktık ve yine izlemeye başladık. Anne serçe, uçarak geldi yavrularının yanına ve her ikisini de teker teker adeta öptü. Onları iteleyerek, güvenli bir köşeye yerleştirdi ve uçarak tekrar gitti. Birazdan yine yiyecekler ile döndü ve yavrularını beslemeye başladı. O gün akşama kadar bu aile ile oyalandık. Artık hem anne, hem de yavrular bize alışmışlardı. Getirdiğimiz minik yiyecekleri yemeye çalışıyorlar, hatta artık korkup kaçmıyorlardı. Köpeğimiz Ody ise, kendi alanından garip bakışlar içerisinde bizi seyretti durdu. Gece yarısı olunca, minik serçeleri kaderleri ile baş başa bırakarak evimize çekildik ve uykuya daldık. Gece, yine havlamalar ve hırlamalar ile uyandık. Hemen yatak odamızın balkonuna çıkarak, bahçeye baktık. Eşim, gördüğü manzara karşısında gözyaşlarını tutamadı...
Kapısı kapalı olduğu zaman, asla yerinden çıkmayan Ody, zıplayarak yerinden bahçeye çıkmış ve yavru serçelerin yanında, bahçe duvarına tırmanmış dışarıda aç gözler ile bakan kedileri kovalıyordu. Sessizce izlemeye başladık. Kediler uzaklaştıktan sonra, Ody, hiç âdeti olmamasına rağmen yavru serçelerin yanına, çimlerin üzerine uzandı ve gözlerini yavaşça kapattı. Kuşları hiç sevmeyen, 65 kilo ağırlığında ki köpeğimiz, yavru serçelerin koruma görevlisi gibi hareket ediyordu. En ufak bir ses çıkınca, hemen başını kaldırıyor ve yavruları kontrol ediyor, eğer herhangi bir tehlike yoksa tekrar yanlarına uzanıyordu.
Bu durum bir haftadır devam ediyor. Bizde, gözlerimizin önünde cereyan eden bu büyük dostluk ve sevgiye bakıp, yeryüzünde bulunan muhteşem adalet ve şefkate tanık oluyoruz.
Evde olmadığım zamanlar, ya da haberleri izlediğim zamanlar utanıyorum türümden. Her gün başka bir ülkenin bombalandığı, insanların sadece inançlarından ya da ırklarından dolayı acımasızca katledildiği, annenin gözünün önünde hunharca yavrularının katledildiği, ya da babanın gözünün önünde eşine tecavüz edildiği bir dünya da yaşamaktan ve bir köpek kadar şefkat duygusuna sahip olamayan insanlardan utanıyorum...
Çocuklarını acımasızca tokatlayan babalardan, yavrucaklarına acımasızca işkence eden annelerden, hayata getirdiği ufacık canı sokaklara ya da çocuk esirgeme kurumlarına bırakan ailelerden ve yavrularını korumak adına koca bir köpeğin önüne geçebilen bir serçe kadar olamayan tüm insanlardan utanıyorum...
Yukarıda paylaştığım hikâye, her eve gidişimde mutluluğum ve huzurum oluyor. Bu mutluluğun ve hayret verici öykünün resimlerini merak eden dostlarımız, lütfen bana e-posta ile bildirsinler. Hepsine teker teker bu güzelliğin resimlerini göndereceğim. Sevgi ve şefkat dolu bir hafta dilerim...
 |
 |
 |
